We zijn weer thuis

Nog steeds vakantie. Man is weer aan het werk. Ik ben nog twee weken thuis met zoon voordat hij weer naar school gaat. We volgen een vast programma. Eerst computeren…dan een spelletje….dan….Bij de computer gebruiken we een kookwekker. Afgesteld op 61 minuten en 2 seconden…Die minuut en 2 seconden heeft hij er in de loop der jaren bijgesmokkeld. Sinds hij zelf het klokje zet denk ik. Het spelletje samen met mama is meestal een kaartspel, pesten of Halli Galli. Heeft moeite met wie aan de beurt is, maar met z’n tweeën valt dat mee. Verder leest hij stapels boeken en tijdschriften op zijn manier. Hij heeft een bepaalde structuur in zijn lezen en sommige, interessante stukjes herhaalt ie. Hij maakt daarbij geluiden en trappelt met zijn benen. Hij gaat  hier helemaal in op in het boek en in zijn eigen wereld. Ik zet een bordje met fruit neer en laat hem verder met rust. Soms maak een grapje als hij roept ‘Goedemiddag’ terwijl het toch echt morgen is. Daar reageert hij wel op. Hij zegt zoiets als ‘Mama dat staat hier!!!’. Leuke dialogen kunnen dan ontstaan. Zo gaat de dag verder. Als uitstapje gaan we meestal een ijsje kopen bij de cafetaria om de hoek. Ze kennen hem daar. Als het ijsje op is wil hij gauw weer naar huis want dan mag hij op de Ipad. Een rondje door de wijk wandelen doen we ook graag. Soms komen we oma uit de buurt tegen waarvan hij wel eens een snoepje krijgt. Verder spelen we het journaal na. Compleet met goedemorgen, goedenavond. Hij kent alle presentatoren uit zijn hoofd en verwacht dat ook van mij. Ook pakt hij mijn hand vast en doe ik net alsof hij die zo stevig vast heeft dat ik hem niet los krijg’. Lol gegarandeerd. Hij vind het ook leuk mijn trui omhoog te trekken. Gelukkig wonen we in een rustige buurt maar leg hem wel even uit dat hij dit niet mag doen als er mensen op straat zijn. Steentjes schoppen we van de straat. Goed voor zijn motoriek. Misschien lukt het nog een keer, voetballen…Veel mensen zien we niet zo’n dag en hij kan ook niet zelfstandig ergens naar toe gaan of buiten spelen.  Laatst was ik bij een vriendin en haar twee kinderen. We gingen de hond uitlaten en de kinderen renden vooruit het bos in. Vriendin keek niet op of om, ze kletste lekker verder. Ik was bezorgd waar ze waren. Maar dat hoeft dus niet, ze gaan hun eigen gang op die leeftijd. Gaan zelf op de fiets een ijsje kopen. Of bij een vriendje of vriendinnetje spelen. Alleen. Wij hebben iedere dag in de vakantie ons kind om ons heen. Herkenbaar in de baby en peutertijd voor de meeste ouders. Bij ons duurt die tijd nog wat langer. Ik heb nog geluk als ik het vergelijk met andere ouders met een zorgintensief kind. Mijn zoon is blij met zijn leventje, hij klaagt niet, het gaat goed op school. Het is een lief, aanhankelijk kind waar je niet lang boos op kunt zijn. Dat maakt het draaglijk. Maar wel fijn dat mijn man donderdag en vrijdag de zorg even overneemt.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Fonds Psychische Gezondheid

Nederlands Vereniging voor Autisme

Blog statistieken

  • 12,609 hits

Volg me op Twitter

%d bloggers liken dit: