Loslaten of vasthouden

rumi

Ik heb er regelmatig discussies over met de juf. Wat kan ons kind al zelf en wat niet. In hoeverre laten we hem los of beschermen we hem? Voor de juf is het iets makkelijker haar handen op haar rug te houden als ze zoon ziet worstelen met een knoop of rits. Mijn zoon heeft naast autisme ook motorische beperkingen. Hij heeft een slechte balans, kan niet springen of schrijven. Hij kan ook heel goed vragen om hem te helpen met zijn schattige krullen, blauwe ogen en lieve lach. Hij is 11, maar kan de knoop van zijn broek en de rits van zijn jas bijvoorbeeld nog niet zelf dichtdoen. Op school oefenen ze het op dezelfde manier als thuis. En dit heeft effect: hij heeft inmiddels een paar keer zelf de rits van zijn jas dichtgemaakt. De knoop van zijn broek dichtdoen is voorlopig niet haalbaar. Het vergt nog te ingewikkelde fijnmotorische handelingen voor hem. Maar we hebben hier wat op gevonden: er zijn haakjes zoals aan mannenpantalons zitten aan zijn broek gemaakt. Nu lukt het wel om zijn broek dicht te doen en misschien krijgt hij in de toekomst de knoop wel dicht. Hij heeft ook schoenen met klittenband, prioriteit was eerst dat hij eerst zelf zijn schoenen aan en uit kon trekken. De volgende stap is veters.

Zo gaat het iedere keer als bovenstaand plaatje, iedere keer proberen we de balans te zoeken: “Helpen we nu teveel of te weinig”. “Verwennen we hem niet teveel”. Mijn vriend of ik brengen hem iedere ochtend naar school. Zo ontstaat snel de indruk dat je beschermend bent. Ik ben ook zo’n moederkloek, wil graag voor mijn zoon zorgen. Toch zal ik hem los moeten laten. Maar we hebben geleerd door o.a. het overleg met school dat loslaten ook liefhebben is. We bereiden hem voor op een zo zelfstandig mogelijk leven later.

Advertenties

Geplaatst in Blog

Permalink 1 reactie

Een Reactie op “Loslaten of vasthouden

  1. Je doet wat je hart je ingeeft, en zolang er geen struikelblokken zijn, zoals in jouw blog beschreven, dan doe je gewoon als ouder wat je hart je ingeeft, en laat de juf jou die ouder zijn. Dus: leven en laten leven. Maar zodra er gesprekken moeten komen op school, dan heb je als ouder plotseling het gevoel dat je je zou moeten verantwoorden. Niet dat dat meteen van de leerkracht zou moeten, want het kan natuurlijk ook iets zijn wat je jezelf aanpraat.

    Wij mogen ook graag (teveel) zorgen voor onze kinderen, en op school waren er geen tussentijdse gesprekken nodig, dus ging je gewoon verder met wat je hart je ingaf. Niemand zat er met een vergrootglas bovenop. Ze hebben ongetwijfeld van alles over ons gedacht, ook omdat wij onszelf graag wegcijferen voor de kinderen. Maar wat ben ik blij dat anderen ons hebben laten geworden in het ouder-zijn! De kinderen zijn nu 14 en 17, en volgen ontspannen hun eigen pad, zonder ook maar van iets of iemand iets opgelegd te krijgen.

    Wie bepaalt wat goed of fout is in de opvoeding? Ik denk dat het alleen het kind ZELF is, die daar vroeg of laat iets over te zeggen heeft. En wat zal het kind dan zeggen? Met welke maat gaat het kind meten? Het antwoord is niet zo moeilijk: het gaat om de liefde, de aandacht, de gezelligheid in huis, de aai over zijn bol, de belangstelling van hé, hoe is het? Soms moet je meer vasthouden, soms meer loslaten, maar daar staat geen goed of fout voor. Het is gewoon de weg die jij als ouder met je kind bewandelt. Een bijzondere, unieke weg, waar anderen (behalve je partner) eigenlijk niet zoveel over kunnen zeggen/vinden (uiteraard mits je een liefdevolle ouder bent), omdat die anderen geen deel uitmaken van de eenheid ouder-kind.

    Uiteraard zijn leerkrachten mede-opvoeders, en het is wel zo overzichtelijk als je afspraken met hun kunt maken. Maar ze kunnen jou niet zeggen hoe jij als ouder met je kind moet omgaan. Afspraken over opvoeden is iets anders dan ‘hoe jij als ouder zou moeten zijn’. Het vallen en weer opstaan, zowel van het kind als van de ouder, is mijns inziens de beste weg.

    Als leerkracht op de basisschool keek ik destijds ook op deze manier naar mijn eigen rol en professionaliteit.
    Je bereikt het tegenovergestelde dan je aanvankelijk verwacht.
    “Kinderen, ik heb het gisteren even niet zo handig aangepakt. Dat gaan we vandaag anders doen.” En dan met een grap en een grol. Je ziet de gezichtjes ontspannen: oh, we mogen hier dus fouten maken.”

    Ik zou als juf niet willen zeggen hoe de ouders met hun kind zouden moeten omgaan. Ik kijk liever naar dat wat er al is, en borduur daar dan op verder. Liefdevolle ouders doen zóveel goed! Het is goed om het vergrootglas vooral dáárop te leggen, en hierop verder te borduren. Dus: open staan voor de tips van anderen, maar uiteindelijk doen wat je hart je ingeeft……………..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Fonds Psychische Gezondheid

Nederlands Vereniging voor Autisme

Blog statistieken

  • 11,898 hits

Volg me op Twitter

%d bloggers liken dit: