Een moeder met een psychische aandoening (ook gepubliceerd op website Fonds Psychische Gezondheid)

Sinds 2003 worstel ik met angst, depressie en kenmerken van een Emotie Regulatie Stoornis (ook wel borderline genoemd). Na mijn bevalling ging het psychisch niet goed met mij, ik werd opgenomen op de PAAZ en was psychotisch. Gelukkig kon mijn vriend de zorg voor onze zoon overnemen. Ik knapte redelijk snel op en mocht na vier weken naar huis. Thuis besefte ik pas wat er met me was gebeurd. Ik kon daar niet goed mee omgaan, voelde me een vreselijk slechte moeder. Ik werd depressief. Na een jaar kon ik zeggen dat ik redelijk was opgeknapt. Door de diagnose autisme en een verstandelijke beperking van mijn zoon en de stress die daarbij komt kijken ging het na een tijd weer minder goed. Ik bleef worstelen met dingen uit mijn verleden.  “Stel je niet zo aan, iedereen is wel eens gepest op school, maak je niet zo druk”. Ik geloof die uitspraken maar al te graag, ik steek liever niet met mijn hoofd boven het maaiveld uit.
Diagnoses
Mijn zoon kreeg in 2007 de diagnose autisme en een verstandelijke beperking. Ook niet normaal. Weer die reacties in onze omgeving: “Ach dat valt wel mee, hij kijkt je toch aan,  hij is sociaal”.  Iik snap het ook wel, het is moeilijk uit te leggen. Zowel autisme als borderline zijn onzichtbare aandoeningen. Je merkt het nauwelijks aan me. Bij mijn zoon zie je het wat beter omdat hij fladdert met armen en benen bij teveel of te weinig prikkels. Die onzichtbaarheid kan onvoorspelbaar zijn voor de buitenwereld. Mijn stemming kan als een blad aan een boom omslaan en niet alleen als ik ongesteld ben. Best vermoeiend om daar mee samen te leven denk ik wel eens. Hulde aan mijn vriend!

 

Maatschappij
Ik pas op met het vertellen over mijn diagnose. Borderliners staan nou niet echt bekend als de beste moeders en vaak worden termen als manipulatief, extravert, emotioneel, onbetrouwbaar en flamboyant gebruikt. In de media komen de extreme verhalen aan bod, daar waar het goed mis gaat. Moeders die hun kind in een psychose wat aan doen, zichzelf of hun kind beschadigen. Toen ik hoorde dat ik ook borderline kenmerken had dacht ik aan deze verhalen. Ik ben eigenlijk geen opvallend persoon, het liefst loop ik in spijkerbroek met een trui rond en ik kom eerder rationeel dan emotioneel over. En ik houd al helemaal niet van opvallen. Ik waagde het te betwijfelen dat ik borderline had en mijn omgeving vond dat ook.  Maar ik werd er onzeker van. Wat mankeerde me dan wel? En ik ben toch best wel een goede moeder? Of toch niet? Ga ik ook van die gekke dingen doen? Ik ben zo toch niet? Ik probeerde krampachtig aan iedereen te bewijzen dat ik wel degelijk een goede moeder ben. Vroeg de hele tijd bevestiging, vooral aan mijn vriend. En nog kan ik slecht tegen kritiek op hoe wij de opvoeding aanpakken. Ik vertel al snel dat ik psychologie heb gestudeerd en hem goed begrijp omdat ik ook gevoelig ben voor prikkels, maar dat hoef ik toch niet te zeggen? En een borderliner was ik al helemaal niet. Inmiddels ben ik het door therapie wel eens met de diagnose. Ik las ook steeds meer over borderline. Op proud2beme las ik een artikel over een ‘stille borderliner’, hier herken ik me volledig in. Toch zou ik liever normaal zijn, geen psychische ziekte hebben. Dat mensen snappen dat je anders bent, je niet aanstelt of dat het wel meevalt. Als ik mensen beter ken of ze zijn bekend met psychische problematiek dan zal ik hier opener over zijn. Ik denk dat dit best OK is. Ik heb tenslotte nog andere persoonlijkheidseigenschappen die als minder ‘gestoord’ beschouwd worden. Het is behoorlijk dubbel: aan de ene kant wil je dat je aandoening niet gebagatelliseerd wordt door de omgeving en aan de andere kan wil je zo normaal mogelijk zijn en graag geloven dat het wel meevalt.

 

Opvoeding
Maar hoe gaat het dan wel bij ons, hoe is het om te moederen met een psychische aandoening? Als ik me goed voel gaat het bij ons zoals het in de meeste andere gezinnen gaat. Maar soms lukt het me niet om dingen te doen met mijn zoon vanwege mijn diagnose. Gelukkig kan mijn vriend het dan overnemen. Toch voel ik me er wel eens schuldig over en als ik me dan beter voel ga ik overcompenseren, heel veel dingen met hem doen en ‘stoer’ tegen mijn vriend zeggen dat ik het wel aankan. Mijn vriend werkt fulltime en ik ben de hele dag thuis, ik vind dat ik het dan moet doen, hij mag toch ook wat vrije tijd hebben? Mijn vriend voelt feilloos aan als ik het niet meer aankan. Soms ben ik zo druk in mijn hoofd dat ik niet kan aangeven dat het me teveel wordt, dan leidt dat tot een uitbarsting. Maar ikzelf voel het niet altijd goed aan en dan ga ik over mijn grenzen heen. Ik ga dan gewoon door. Maar als ik niet goed voor mezelf zorg, kan ik ook niet voor mijn zoon zorgen. Het gaat al stukken beter dan voorheen. We hebben een vaste dagstructuur, voor een kind met autisme de basisvoorwaarde, waar ik ook goed op functioneer. Het geeft me rust en duidelijkheid. Daar kan vanaf geweken worden en in overleg met mijn vriend ga ik even slapen in de middag als we daarna nog afspraken hebben. Ik heb ook geleerd assertiever te zijn en naar mijn lijf te luisteren. Ik ben aan het leren om eerder aan te geven dat het even niet lukt en beter te luisteren als mijn vriend zegt dat ik rustiger aan moet doen. En als hij op dat moment moet werken of iets anders moet doen, schakelen we hulp in.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Fonds Psychische Gezondheid

Nederlands Vereniging voor Autisme

Blog statistieken

  • 13,014 hits

Volg me op Twitter

%d bloggers liken dit: