Vergaderen met een psychische aandoening

 

Ik pak langzaam weer vrijwilligerswerk op en daar horen vergaderingen bij. Vergaderingen zijn geen hobby van mij. Ik heb geen moeite iets te zeggen in een vergadering, maar kan mijn mond niet houden. Ik heb hier met name last van als de structuur niet helder is en een voorzitter niet ‘strak’ vergadert en veel ruimte geeft aan de aanwezigen zonder de tijd of structuur in de gaten te houden. Ik wil ergens naar toe, presteren, dat mensen verantwoordelijkheid nemen en hun afspraken nakomen. Wat klinkt dat naar eigenlijk. Het lijkt een soort stem van de familie waar ik vandaan kom. ‘Niet lullen maar poetsen’ was het credo. Ik kan de voortgang bewaken van een vergadering, denk mee, ben scherp. Maar hoe het uit mijn mond komt? Dat gaat niet altijd goed. Daarmee maak ik brokken. Ik word boos als iemand iets vertelt waar ik het niet mee eens ben. De voorzitter zei bijvoorbeeld dat ze een hekel heeft aan een kader bij een vergadering, of dat een bestuur formeel is en dat het moet worden afgeschaft of dat een agenda of een verslag niet nodig zijn. Het ging ook om de stellige toon waarop dit werd gezegd. Ik kan dat helaas zelf ook heel goed, stellig zijn, en dat wordt daarmee nog meer aangewakkerd. Een uitspraak van een voorzitter van een vergadering bleef me bij: “Jouw emoties gaan voor jouw gedachten uit” Ze vat daarmee de kern van mijn psychische kwetsbaarheid (angst, depressie, kenmerken van borderline) samen.

Ik voel me soms schuldig over de manier waarop ik iets heb gezegd en neem soms contact op met de voorzitter om erover te praten. Ze geeft toe dat structuur aangeven in een vergadering niet haar intentie noch haar kwaliteit is. Doordat ik erop terug kom en blijven praten vinden wij een weg in een vergadering. Ze blijft ook zeggen dat ze me waardeert, dat ik veel doe en het fijn vindt dat ik erop terug kom. Daar ben ik blij mee, al voel ik dat zelf niet altijd even goed. Ik vind eerder dat ik te weinig doe vanwege mijn beperkte energie en belastbaarheid. Na een vergadering kan ik nauwelijks slapen en de volgende dag heb ik nauwelijks energie. Het is voorgekomen dat het een week duurde voordat ik weer helemaal was hersteld. Tijdens die periode had ik last van dissociaties, Zou het beter zijn als ik alleen vergaderingen bij zou wonen met een zakelijke insteek en veel structuur? Tegelijkertijd denk ik dat ik dit niet zou moeten loslaten, vooral ook omdat ik een warm hart heb voor het goede doel dat de organisatie steunt. Wellicht gaat het steeds beter en raak ik eraan gewend? Ik denk dat ik het nog even de tijd gun en misschien lukt het mij mijn emoties beter te reguleren tijdens deze vergaderingen.

 

 

Advertenties

Geplaatst in Blog

Permalink 1 reactie

Een Reactie op “Vergaderen met een psychische aandoening

  1. Edo

    Herkenbaar 😉 Maar ik denk en ‘voel’, dat je ervaring en inzicht je ongetwijfeld gaan helpen hier een voor jou bevredigende ‘modus’ voor te vinden. Een, die je minder ‘last’ geeft. Vast-en-zeker (y)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Fonds Psychische Gezondheid

Nederlands Vereniging voor Autisme

Blog statistieken

  • 13,014 hits

Volg me op Twitter

%d bloggers liken dit: