Zo’n dag

Zo’n dag waarop ik naar een bijeenkomst ga van vrijwilligerswerk. Ik ben blij dat ik er heen kan, aanhechtingspijn aan knie is gelukkig over. In het voorstelrondje vertel ik wat ik doe: Mind, Fonds Psychische Gezondheid en NVA. Ik kan alleen meedenken en verbinden. Meer kan ik niet zeg ik verontschuldigend. De overige aanwezigen vinden het al best veel. Helaas komt het niet binnen, ik voel het niet. Ik heb vaak het gevoel niet mee te tellen. Ik kan niks doen, ben niet nuttig, doe niet mee in de maatschappij…. Nee, ik hoef geen complimenten te krijgen, ik zou het liever willen voelen en voor waar aan kunnen nemen als ik er een krijg. Het beperkt me in mijn zijn en geluksgevoel. Het heeft te maken met zelfvertrouwen. Diep van binnen ben ik nog steeds dat verlegen meisje dat gepest werd. Ik kom zo niet meer over op anderen, het is niet meer zo zichtbaar. Ik doe vrijwilligerswerk waar ik erkenning krijg en voel dat in zekere mate ook wel. Als dat niet zo zijn zou ik niet kunnen functioneren. Maar wat kost het me een energie. Ik typ nu dit blog en tegelijkertijd is mijn hoofd vol met vragen. ‘Vergeet ik dit niet’, ‘heb ik dit wel goed gezegd’, ‘gaan we de doelen wel halen’ ‘Waarom lukt het me niet om tot rust te komen’ Ik ben onrustig kan niet stilzitten, maar ben doodmoe en toe aan rust. Maar dat lukt niet. Nog maar een was opvouwen dan, wellicht dat ik dan terugkom op aarde.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Fonds Psychische Gezondheid

Nederlands Vereniging voor Autisme

Blog statistieken

  • 11,870 hits

Volg me op Twitter

%d bloggers liken dit: