Groepsprocessen: verbinden of verdwalen?

Ik houd ervan om mensen met elkaar in contact te brengen en zo een goed team samen te stellen. Op social media is dat zo’n beetje wat ik doe. Daardoor krijg ik regelmatig mooie dingen op mijn pad. Zo ben ik door Twitter Ambassadeur Fonds Psychische Gezondheid geworden en later kwartiermaker van MIND en kwam ik met leuke vrouwen die ook een kind met autisme hebben en volwassenen met autisme in contact. Deze contacten en activiteiten beschouw ik al zeer waardevol en helpend. Doordat ik niet werk en beperkte energie heb geeft dit toch enigszins het idee nuttig bezig te zijn in deze maatschappij. Soms leiden bepaalde contacten op social media tot ontmoetingen ‘in real life (irl)’. Dat gebeurt dan meestal met meerdere mensen tegelijk en dan worden groepsprocessen actief. Ik ben gevoelig voor zo’n beetje alles wat binnen zo’n groep plaats vindt. Wie mag wie wel of niet, waar zijn spanningen. Ik ben letterlijk misselijk van de spanning tussen twee teamleden geworden en weggegaan uit een vergadering, terwijl die spanning me eigenlijk helemaal niet aanging. Soms leidt een ontmoeting tot meerdere afspraken. Tussendoor is er contact, maar ook onderling wordt er veel gepraat buiten de afspraken om. Ik merk dat ik ergens in zo’n proces verdwaal: de mensen van de groep bracht ik samen, de verbinding kwam tot stand, maar waar gaan we nu naar toe? Was dat het doel wat ik voor ogen had? Het zou kunnen dat ik het doel van dergelijke afspraken verkeerd inschat of dat ik anderen teveel ruimte geef de regie over te nemen. Ik word oprecht blij van verbinden, maar niet van verdwalen in politieke landschappen. Ik kan hier wakker van liggen, functioneer niet in zo’n proces omdat het voor mij niet duidelijk of doelgericht is. Zou ik los kunnen laten wat mensen vervolgens doen met de verbinding die ik tot stand heb gebracht? Ik denk dat ik dit voor de komende tijd hoog op mijn prioriteitenlijstje ga zetten. Tips zijn welkom!

Advertenties

2 Reacties op “Groepsprocessen: verbinden of verdwalen?

  1. Bert Stavenuiter

    Ha Barbara,

    Mooi dat je je kwetsbaarheid zo goed weet te verwoorden.
    Ik heb niet de sleutel voor je die je zoekt.
    Maar het is wel herkenbaar wat je schrijft. Ik heb het ook, maar weer op andere vlakken.
    En dit is wat ik er zelf van leerde: Je kan je storen aan de dingen die níét goed gaan, maar soms is het minstens zo effectief om te beseffen wat je krácht is en die nog verder uit te bouwen. Niemand kan alles goed.
    Jij kan je kwetsbaar opstellen. Jij kan verbinden. Jij kan schrijven.
    Buit ze uit, want het wemelt van de mensen die ervan balen dat zij dat talent níét hebben.
    Gelukkig kunnen zij weer andere dingen.

    Groet,
    Bert Stavenuiter

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Fonds Psychische Gezondheid

Nederlands Vereniging voor Autisme

Blog statistieken

  • 11,954 hits

Volg me op Twitter

%d bloggers liken dit: